Het verhaal van Brechje
‘Een tot twee jaar: dat moest ik antwoorden aan de vader die vroeg hoelang zijn gezinshereniging zou duren. Het was een van mijn eerste dagen bij VluchtelingenWerk en ik zag de pijn in zijn ogen. Dan kan je tijdens je studie nog zoveel gesprekstechnieken hebben geoefend. Hoe het echt is om met cliënten te werken, dat ervaar je pas in de praktijk.’
‘Als juridisch begeleider geef ik vluchtelingen in het azc voorlichting over de asiel- en gezinsherenigingsprocedure. Ook help ik bij allerlei dingen waar ze tegenaanlopen, zoals ingewikkelde brieven van de IND of met documenten verzamelen. Maar soms merk je dat iemand alleen even zijn verhaal wil vertellen, zich gehoord wil voelen. Dan weet ik: nu even stoppen en gewoon luisteren.
‘Juridische voorkennis heb je trouwens niet nodig. Wat je wel nodig hebt? Een groot gevoel van sociale rechtsvaardigheid. Verder leer je alles wat je moet weten via cursussen van VluchtelingenWerk en van je collega’s.’
“Waarom zou je dat doen?!” vragen studiegenoten weleens als ik vertel dat ik vrijwilligerswerk doe. Op die dag zou je namelijk ook iets kunnen bijverdienen. Maar mijn vrijwilligerswerk levert óók veel op, qua kennis en ervaring. Het heeft me zelfverzekerder gemaakt. VluchtelingenWerk zorgt dat je op de hoogte bent van de laatste ontwikkelingen van het asielrecht. Daardoor weet ik waar ik het over heb en kan ik informatie begrijpelijk maken voor cliënten.’
‘Ook leer je kritisch denken en creatief te zijn. Een cliënt uit Syrië die zijn identiteit moet bewijzen, kan vaak een geboorteakte opvragen. In Eritrea zijn die er niet. Dan moet je kijken naar wat wél kan. Kan iemand bijvoorbeeld aan een doopakte komen?’
